Dünyanın bütün harfleri toplansın bir araya… Tüm sıfatlar, fiiller, zarflar, tümleçler… Belirtili nesneler bir kenarda bağlaçlar diğer köşede dursun… Bir modern zaman utancını anlatalım onlarla…

Bir buse konduruyor kadın ciğerparesinin minik alnına… Onu tıpkı doğduğu ilk günkü gibi tutuyor kucağında… Yavrucağın gözleri kapalı, bembeyaz kundağında kıpkırmızı lekeler var… O al lekeler kundağa yeni bir ad veriyor; kefen…
Ortadoğu’da acı deyince herhangi biri, dudaklardan hep aynı yerin adı dökülüyor; Gazze… Acılı anaların, kahırlı babaların, ceset çocukların diyarı

 

Gazze… Bugünlerde daha fazla ölüm kol geziyor sokaklarında… Ellerinde mavi yıldızlı bayraklarla dolaşan caniler, en çok o bebekleri kopartıyor yaşamdan… Kundaklarına alışamadan kefenlerine sarılan yavruların, gözleri kapalı cansız bedenleri hesap soruyor sanki vahşeti seyreden bizlere…

Peki elden ne gelir? Biz ne yapabiliriz ki? Tarih bize onlara uygulanan zulmü anlatma vazifesi yüklüyor… Hem bugün hem de yarın, geçmişte kendilerine gönderilen peygamberleri katleden bir cani kavmin bugün yaptıklarını hem çağdaşlarımıza hem de gelecek nesillere anlatmak zorundayız…

Bugün Dünya üzerinde Gazze diye bir yerin adını duymamış herkese ulaşabilmeli ve onlara yaşananları haykırmalıyız… Haydi Dünya’ya yeryüzündeki tüm harfleri bir araya getirerek bu utancı anlatmanın ve “Gazze’de Katliam Var” demenin tam vaktidir…

Ümit ÇETİN